To takie proste!
Przedszkole z Oddz.Integracyjnymi im.Jana Pawła II w Supraślu
Strona głowna  /  Terapia SI
Terapia SI
  • Zaburzenia Integracji Sensorycznej to złożona dysfunkcja układu nerwowego zaburzająca rozwój dzieci i dorosłych. Osoby z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego nieprawidłowo interpretują odbierane codziennie informacje sensoryczne takie jak dotyk, dźwięk, czy ruch. Mogą awersyjnie reagować na doznania, które są obojętne dla większości z nas np. nie znoszą ścinania, czy mycia włosów, lub wprost przeciwnie poszukują bardzo silnych doznań zmysłowych np. są w ciągłym ruchu, produkują bardzo głośne dźwięki itp.

 

Zaburzenia przetwarzania sensorycznego (integracji sensorycznej) są częstą przyczyną nieprawidłowego rozwoju psychoruchowego i funkcjonowania dzieci, młodzieży i dorosłych. Osoby z tego typu deficytami nieprawidłowo interpretują odbierane informacje zmysłowe, co powoduje, że część z nich możeczuć się nadmiernie „bombardowana” ilością bodźców, a inne mogą poszukiwać intensywnych doznań sensorycznych. Wyróżnia się kilka rodzajów zaburzeń przetwarzania sensorycznego, przy czym każdy z nich może prowadzić do opóźnienia prawidłowego rozwoju dziecka, zaburzać proces uczenia, czy powodować nieprawidłowe reakcje emocjonalne. Deficyty integracji sensorycznej często współwystępują np. z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD), zespołem Aspergera, autyzmem, mózgowym porażeniem dziecięcym, zespołem Downa, zespołem FAS (płodowy zespół alkoholowy), zespołem kruchego X, rozszczepem kręgosłupa.

 

Terapia integracji sensorycznej to zajęcia mające na pozór charakter jedynie wesołej zabawy, ale dostarczają dziecku te bodźce, na które jego system nerwowy,w zależności od indywidualnych potrzeb ma największe zapotrzebowanie.

 

Ćwiczenia odbywają się w sali, wyposażonej w odpowiedni sprzęt oraz wiele pomocy służących do stymulacji systemu wzrokowego, słuchowego, węchowego oraz dotykowego. Podczas zajęć dostarcza się dziecku kontrolowanej ilości wrażeń zmysłowych z różnych modalności – z systemu przedsionkowego, proprioceptywnego, dotykowego, wzrokowego, węchowego oraz słuchowego. Zadania są tak skonstruowane, że znajdują się w najbliższej sferze rozwoju, to znaczy nie są one ani zbyt łatwe ani zbyt trudne. Terapia Integracyjno Sensoryczna ma bowiem dostarczać dziecku nie tylko poprawiających działanie jego systemu nerwowego wrażeń, ale również ma być elementem budującym poczucie sprawstwa oraz poczucie własnej wartości dziecka (udało mi się!, potrafię to zrobić!).

 

  • Cel terapii metodą Integracji Sensorycznej jest dostarczenie w sposób kontrolowany odpowiedniej ilości bodźców zmysłowych, zwłaszcza przedsionkowych, proprioceptywnych i dotykowych tak, aby dziecko, tworząc reakcję adaptacyjną (właściwą odpowiedź na wymogi otoczenia), poprawiało integrację tych bodźców.

Terapia Integracji Sensorycznej określana jest mianem „naukowej zabawy” podczas której dziecko huśta się w hamaku, toczy w beczce, jeździ na deskorolce czy balansuje na kołysce. Dzięki zabawie – przyjemnej i interesującej dla dziecka – dokonuje się integracja bodźców zmysłowych oraz doświadczeń płynących do ośrodkowego układu nerwowego, co pozwala na lepszą organizację działań. W toku pracy tą metodą terapeuta stymuluje zmysły dziecka oraz usprawnia takie zakresy jak: motoryka mała, motoryka duża, koordynacja wzrokowo-ruchowa. Zadaniem terapeuty jest, przy zastosowaniu odpowiednich technik, eliminowanie, wyhamowanie lub ograniczenie niepożądanych bodźców obecnych przy nadwrażliwościach sensorycznych lub dostarczanie silnych bodźców, co jest konieczne przy podwrażliwościach.

Wskazania do zastosowania terapii SI:

  • Dzieci nadwrażliwe na bodźce czuciowe, słuchowe, wzrokowe, węchowe, reagujące na nadmierną stymulacje zmysłową wycofaniem, pobudzeniem, agresją,
  • Dzieci z obniżoną reaktywnością na bodźce, poszukujące nadmiernej stymulacji,
  • Dzieci z trudnościami w utrzymywaniu równowagi oraz w zakresie koordynacji wzrokowo-ruchowej, niezdarne i nieskoordynowane ruchowo, mające problem  z nauczeniem się zabaw ruchowych,
  • Dzieci z problemami w zakresie pisania, rysowania i motoryki małej (np. trudności związane z ubieraniem się, zapinaniem guzików, wiązaniem sznurowadeł, itp.),
  • Dzieci z trudnościami w zakresie planowania i wykonywania nowych ruchów i aktywności ruchowych.

 

  • Założenia wprowadzenia terapii metodą Integracji Sensorycznej

 

Terapią z zastosowaniem metody Integracji Sensorycznej zostały objęte zarówno dzieci przedszkolne, jak i dzieci objęte terapią w ramach wczesnego wspomagania rozwoju. Są to dzieci posiadające dokumentację potwierdzającą występowanie zaburzeń integracji sensorycznej oraz dzieci nie posiadające diagnozy, leczprzejawiające trudności mogące wskazywać na nieprawidłowości w sferze przetwarzania bodźców. Dzieci korzystają z profesjonalnego sprzętu stosowanego w terapii integracji sensorycznej. Zajęcia odbywają się z użyciem sprzętu do terapii metodą Integracji Sensorycznej.

Jeżeli terapia SI opiera się na rzetelnych podstawach diagnostycznych i jest odpowiednio prowadzona to po kilku miesiącach widoczne są pozytywne zmiany w rozwoju dziecka. Często postęp ujawnia się najpierw w sferze sprawności fizycznej dziecka, a następnie w jego funkcjonowaniu emocjonalnym. Poprawię ulegają także funkcje wzrokowe, słuchowe  i mowa czynna. Często rodzice stwierdzają, że ich dziecko jest spokojniejsze, lepiej zorganizowane, skoncentrowane i łatwiejsze we współżyciu. Zaczyna odnosić sukcesy   w przedszkolu i szkole.

            Odpowiednio dobrane formy terapii prowadzone przez dłuższy czas przynoszą efekty w postaci:

- poprawy samooceny i wiary w siebie dziecka,

- poprawy koordynacji, równowagi i motoryki,

- zwiększono zaangażowania dziecka w podejmowanie nowych, trudniejszych zadań,

- poprawy koncentracji i skuteczności wykonywania poleceń,

- zwiększenia umiejętności szkolnych (czytanie, pisanie itp.)

- zmniejszenie wrażliwości dotykowej oraz objawów nadpobudliwości psychoruchowej – dziecko jest w stanie kontrolować swoje reakcje na otoczenie.

Niezaprzeczalnym dowodem na skuteczność terapii jest też fakt, że dzieciom bardzo podobają się zajęcia, angażują się w nie emocjonalnie, chcą kontynuować spotkania, świetnie się bawią w trakcie sesji terapeutycznej. Gwarancję na powodzenie daje jednak jedynie kontynuacja rehabilitacji dziecka systematycznie i wielotorowo – w formie pracy indywidualnej, w grupie i przy współpracy rodziców. Wszelkie działania o charakterze sporadycznym nie przynoszą zmierzonych rezultatów.

Podsumowując, chcąc zapewnić dziecku prawidłowy rozwój sensoryczny, pamiętaj  o następujących zasadach:

- nie ograniczaj kontaktu dotykowego z dzieckiem (przytulaj, głaszcz, masuj),

- nie ograniczaj kontaktu kinestetycznego z dzieckiem (noś na rękach, kołysz, bujaj, kręć się  z dzieckiem),

- pozwól dziecku na swobodny ruch i trening mięśniowy (ułóż dziecko na bezpiecznym podłożu i pozwól mu samodzielnie się poruszać, przekręcać, przesuwać, dźwigać),

- stwórz dziecku bogate sensoryczne środowisko (węch, smak, wzrok, dotyk, przedsionek, propriocepcja),

- zapewnij dziecku zaspokojenie podstawowych potrzeb fizjologicznych (jedzenie, ochrona, ciepło),

- sięgnij do starych, sprawdzonych zabaw i zabawek (np.: masa solna, drewniane klocki, glina itp.),

- pozwól dziecku brudzić się, w ten sposób poznaje świat; pamiętaj, że „dzieci dzielą się na szczęśliwe i czyste”.


Ostatnia aktualizacja: 2019-10-28